در تاریخ ۱ آوریل ۲۰۲۶ (بامداد ۱۳ فروردین ۱ )، مأموریت آرتمیس ۲ (Artemis II) ناسا آغاز شد؛ مأموریتی که نخستین سفر سرنشیندار بشر به نزدیکی ماه پس از برنامه آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲ محسوب میشود.
این مأموریت بخشی از برنامه بلندمدت آرتمیس است که با هدف بازگرداندن انسان به ماه و آمادهسازی سفرهای آینده به مریخ طراحی شده است.
آرتمیس ۲، چهار فضانورد را با فضاپیمای اوریون (Orion) و موشک غولپیکر SLS به فضا فرستاد. اعضای این مأموریت شامل «رید وایزمن»، «ویکتور گلاور»، «کریستینا کخ» از ناسا و «جرمی هنسن» از آژانس فضایی کانادا بودند.
این نخستین بار بود که یک فضانورد کانادایی در مأموریتی به سوی ماه اعزام میشد.
برخلاف مأموریتهای آپولو، هدف اصلی آرتمیس ۲ فرود روی ماه نبود، بلکه مأموریت برای آزمایش کامل سامانههای حیاتی فضاپیمای اوریون، سامانههای پشتیبانی حیات، ارتباطات، ناوبری و عملکرد خدمه در اعماق فضا طراحی شده بود.
دادههای بهدست آمده از این پرواز نقش مهمی در برنامهریزی مأموریت های آینده، به ویژه آرتمیس ۳، که قرار است فضانوردان را بر سطح ماه فرود آورد، ایفا خواهد کرد.
فضاپیمای اوریون پس از چند گردش به دور زمین، مسیر خود را به سوی ماه آغاز کرد.
خدمه طی سفری چند روزه به نزدیکی ماه رسیدند و از مسیری موسوم به «بازگشت آزاد» استفاده کردند؛ مسیری که با بهرهگیری از گرانش ماه، فضاپیما را بدون نیاز به مصرف سوخت زیاد دوباره به سمت زمین هدایت میکند. این روش یکی از ایمن ترین مسیر های پرواز در مأموریتهای سرنشیندار در اعماق فضا محسوب میشود.
یکی از مهمترین دستاورد های این ماموریت، مشاهده مستقیم نیمه پنهان ماه توسط فضانوردان بود؛ بخشی از ماه که هرگز از زمین دیده نمیشود!
خدمه آرتمیس ۲ توانستند تصاویری ارزشمند از این ناحیه و همچنین مناطق قطبی ماه ثبت کنند.
در بخشی از ماموریت نیز فضاپیما هنگام عبور از پشت ماه برای مدتی ارتباط خود را با زمین از دست داد؛ رخدادی طبیعی که سالها پیش در مأموریتهای آپولو نیز تجربه شده بود.
نقش آژانس فضایی اروپا نسز در این ماموریت بسیار مهم بود؛ این آژانس، ماژول خدماتی اروپایی(European Service Module) نیروی پیشران، انرژی الکتریکی، آب آشامیدنی، کنترل دما و بخشی از سامانههای حیاتی اوریون را تامین کرد.
این ماژول بیش از یک میلیون کیلومتر در فضا، فضاپیما را پشتیبانی کرد و عملکرد موفق آن یکی از مهمترین موفقیتهای فنی مأموریت به شمار میرود.
فضاپیمای اوریون پس از حدود ۹ روز پرواز، در ۱۰ آوریل ۲۰۲۶، با موفقیت در اقیانوس آرام فرود آمد و مأموریت آرتمیس ۲ پایان یافت.
این فرود موفق نشان داد که سامانه های اصلی برنامه آرتمیس برای ماموریتهای پیچیدهتر آینده آماده هستند.
اهمیت آرتمیس ۲ تنها در انجام یک سفر به ماه خلاصه نمیشود؛ این مأموریت در واقع پلی میان دوران آپولو و نسل جدید اکتشافات فضایی است.
ناسا قصد دارد در سالهای آینده با ماموریتهای آرتمیس، پایگاهی پایدار در نزدیکی قطب جنوبی ماه ایجاد کند و از تجربه های به دست آمده برای سفر انسان به مریخ استفاده نماید.
به همین دلیل بسیاری از کارشناسان، آرتمیس ۲ را آغاز فصل تازهای از اکتشافات سرنشیندار فضایی میدانند.
ترجمه و گردآوری: مانی عالیخانی
منبع: https://www.nasa.gov/mission/artemis-ii/?utm_source=chatgpt.com
